عاشقانه

 بی تقصیر نیست با اینکه بی تابه منی بازم منوخط میزنی باید تورو

 پیدا کنم توبا خودت هم دشمنی! کی با یه جمله مثل من میتونه ارومت

کنه؟ اون لحظه های اخر از رفتن پشیمونت کنه؟ دلگیرم از این شهر

 سرد این کوچه های بی عبور وقتی به من فکر میکنی حس میکنم از

 راه دور! اخر یه شب این گریه ها سوی چشامو میبره عطرت داره از

 پیرهنی که جا گذاشتی میپره باید تورو پیدا کنم هروز تنها تر نشی

 راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی.  پیدات کنم حتی اگه

 پروازمو پر پر کنی محکم بگیرم دستتو: احساسمو باور کنی باید تو

 رو پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست توساده دلکندی ولی تقدیر بی

 تقصیر نیست باید تورو پیدا کنم هروز تنها تر نشی راضی به با

 من بودنت حتی از این کمتر نشی...

 هنگامی که از رکوع برخواستم احساس کردم عشقت در پنهانخانه 

قلبم جای گرفته وان لحظه بود که مستور عشقت شدم با روحی سبکبار

 به سجده رفتم و ضجه زنان التماس کردم اگر امدی دیگرنرو چرا که

رفتنت یعنی تمام بدی  برخواستم ودر قنوت نامت را هزاران بار بر

 زبان اوردم تا لحظه ای که با پوست و خونم عجین گشت لحظات اخر

نماز بود که مرغان عشق قلبم را به نیت دو بودنمان دوبار طواف

ساختند وعاشقانه رفتند. خواستم بعد نمازم را بگویم که حسی به من

گفت حرف دلت را خلاصه کن ومن این چنین گفتم بی تو هرگز

قشنگت هیچگاه از خاطرم محو نمی شد. کاش در باغ آرزوهایم رد پا  و نشانه

 ای به یادگار می گذاشتی اگر تک ستاره ی آسمان قلبم نیستی کاش بینده

 و عاشقش بودی!!  کاش هیچ وقت نمی دیدمت ،چرا که دیدنت بود که مرا

 به آتش زد !کاش رویاهایم کمی رنگ حقیقت به خود می گرفتن! تا دیگر

 مجبور نبودم بنویسم ونوشته ام را به باد ببخشم تا شاید آنها رو به تو برساند

 و تو بخوانی و بفهمی با من چه کردی. کاش صدایت عادت نمی گشت! چرا

که نبود صدایت افسوس را به جا می گذارد. کاش گریه های باران یادت را

زنده نمی کرد !وقتی که باران می بارد دلم بجای چشمانم در نبودت می

گرید. و در آخر می نویسم که تو آرزوهایم را فقط در حرف برآورده ساختی...

چرا رفتی و بعد رفتنت چه چیز را ازان خود ساختی جزء اینکه قلبی که

 عاشقت بود را چله نشین عشقه از دست رفته اش ساختی وشانه هایی

 که برای عطر نفسهایت بیقرار بودند را اشفته ساختی . نمیدانم چرا رفتی

 ومرا در دنیایی از تنهایی بی جواب  گذاشتی. ونمیدانم که برای رفتن چه دلیلی

 داشتی. به راستی که چرا رفتی واز چشمان گریانم بی تفاوت گذشتی ؟!

 رفتی واز رفتنت مرا با عشق بیگانه  ساختی با عشقی که سراسر وجودم

 بود رفتی وبا رفتنت مرا از هر عبوری ترساندی رفتی وبه خدا قسم که این

 بی رحمی را با دنیایی از عشق هم نمیبخشم!!

قیاس عشقت حقیر است کاش تو را دیر نفهمیده بودم تو که عاشق ترینی.

کاش می توانستم دریا را به چشمانت هدیه کنم  اما افسوس که دریا در

دریای چشمانت آرزوی قطره می کند. هنگامی که بهار طراوتش را مدیون

عشق توست چگونه می توانم روز بهاری را برایت آرزو کنم؟!.. خوبم تمام

احساسم پیش کش وجودت. احساسی که در مقابل عشقت بی احساس

است حال تو کجایی دلم می خواهد کنارم بودی چشمانت را عاشقانه نگاه

می کردم تا جایی که مجنونی بر در خانه ات شوم کاش می شدیم همدم...

.اما افسوس این فراق  آرزوهایمان را خزان می کند. اینک قلب شکسته ام

را به تو می سپارم تا با عشقت عاشق گردد.... .

با جان و دل پذیرفتم و نوشتم که

زدو دیده خون فشانم زغمت شب جدایی

چه کنم که هست این ها گل باغ آشنایی

هم شب نهاده ام سر چو سگان بردستانت

که رقیب در نیاید به بهانه ی گدایی

به کدام ملت هسیم به کدام مذهب هستیم

که کشن عاشقی را که تو عاشقم جدایی

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی  که درون خانه آیی

به قمار خانه رفتم همه پاک باز دیدم

وقتی نوشتم تمام شد تورا گریان تر از قبل دیدم و من نیز گریان تراز تو 

ولی آیا پرشسی که از قلب سرچشمه گرفته باشد و آسمان هم از پنداشتن

 آن درنگ نکند مقبول خاطره عزیزتر نخواهد بود؟

این اشتیاقی است که پروانه در وصل شمع دارد و آرزوی شب تیره در  وصال

فردای روشن است.